چهار تکه ام یکی ست

به دار می کشم این شب را

                 با تنهاییم

ماه باید ببافدم.

نخ های کاپیتان های سیاه

تار می شوند

دود را می فرستم بینشان به جای پود

تو را دود...

از تکرار روز می بافتم ماه

اگر بود.

چهار لت.

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳۸٧
تگ ها :

شناس

حسم از درز پنجره ها کشیده می شود

                                       به اوتوبان

گناه دستهایم که می پیچد به جای دستگیره

-می شود دستگیره را بدهید؟-

هوا  هجوم می برد به سر آستین هایم

با بوی وانیل کارخانه

با ترافیک از شمال به جنوب چمران

با خویشاوندی اوتویان

که می شناسدم از گناه دستهایم 

کنار دستی ام را نمی شناسم  دیگر

 

 

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۱٢:٥٩ ‎ب.ظ روز ٢٠ تیر ۱۳۸٧
تگ ها :

تاوان

از شعبده خنده هایم

تو می آیی

با کلاه چشمانت که

                 سرم رفته

تا گردن

مقروضم به تمام دخترانی

که خیالشان بودی.

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۱:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱٤ تیر ۱۳۸٧
تگ ها :

تاریخ

زمین می بافم

به آسمان

یکی از زیر یاد

یکی از روی فراموش

تا

نخورم دیگر فریب روزهای تقویم های کهنه را

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ٩:٢۸ ‎ب.ظ روز ٦ تیر ۱۳۸٧
تگ ها :