چهار تکه ام یکی ست

به دار می کشم این شب را

                 با تنهاییم

ماه باید ببافدم.

نخ های کاپیتان های سیاه

تار می شوند

دود را می فرستم بینشان به جای پود

تو را دود...

از تکرار روز می بافتم ماه

اگر بود.

چهار لت.

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳۸٧
تگ ها :