دوست داشتنی

به قانونی نانوشته،

 زیر چشمی حسودی می کنیم

به خوشبختی زرشکی،

صورتی

یا حتی برقی خالی که پیچیده به میله های بی جایی.

به پاشنه هایی که میخ می کنند

اضافه وزن پهلوها را به زمین.

به دانه موهای ریز و بی خیال پشت لب

-که حتمن فقط من می بینمشان-

به اینکه حتمن مردی توی آن کیف پوست پلنگی

نگران است...

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ روز ٢٥ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :