باید برای لبهایم بدهم

لبخند تتو کنند

بلندتر از ابروهای شیطانی تو

و یادم را بدهم بسوزانند از بالای لبت.

.

        میان چراغانی این همه پارچه های رنگارنگ

               همان خط سفیدی

            که بی هوا از آستینت جلو می افتد

                                    روی بازوهای گندمگون

کافیست

تا نفسم سیگار شود پشت هم.

.

بوی تنت را بردار لکاته.

از پا در آمده ام.

مثل کفش هایت که یکوری

وقتی برایشان عربی می رقصی.

 

 

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۸:٠٧ ‎ب.ظ روز ٢٤ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :