بگذار در پناه همین آرشه

که تیغ می‌کشد

بمیرم

بر همین مخمل‌های قرمز

باشکوه،

 

وقتی نیم‌رخت

پناه پیچ ساز دیگری‌ست

وقتی کوک می‌خندی

بر انحنای زنانه‌ی سازت

بگذار بمیرم

تا انتهای همین تشویق

 

  
نویسنده : سپیده ; ساعت ۱:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱٤ امرداد ۱۳۸٩
تگ ها :